De telefoon ging, het is mijn neef uit Utrecht. Hij vist sinds anderhalf jaar ook op karper. " Heb je binnenkort tijd om een nachtje te pakken" vraagt hij? We spraken af om een nachtje te pakken bij ons in de haven. Hij vist met enige regelmaat op wat kleiner water dan dat ik doe en vond dit wel een uitdaging. We spraken af dat ik een dag of drie zou voorvoeren.

Sinds een aantal maanden vis ik met bollen van Flevobaits dus deze gingen uiteraard ook mee. Op de desbetreffende donderdag was ik om 4 uur op de stek. Een half uurtje later kwam mijn neef aanrijden. Het is een stek waar ik vroeger met enige regelmaat te vinden was. En nu na een lange tijd voelt het als de dag van gisteren. Alsof je nooit weg geweest bent. We beginnen met een bak koffie en het standaard vragenspel met hoe is het e.d.

Na een goed uur zijn de hengels opgetuigd en lagen ze op de steunen, klaar om ingegooid te worden. We visten hier met 2 hengels onder onze eigen kant en 2 een meter of 25 uit de kant. Ook gaat er weer voer het water in. “ Zo, nog een kop koffie?” “Nou dat gaat er wel in.” We zaten een half uurtje en de verhalen braken los. Je kent het wel, van wat je allemaal aan de waterkant heb meegemaakt en de verhalen lijken steeds sterker te worden. Dat geeft niet, het is tijd dodend en ontzettend leuk om naar te luisteren. Het begon donker te worden en de ledjes van m’n piepers begonnen op lichten. Een piep….en…..hij loopt door. Het was een hengel van mijn neef die onder de kant lag. Duidelijk een karper. De vis zwom als een dolle naar het midden en de hengel maakte een hele mooie buiging voor de vis. Na een minuut of 10 gaf de vis het op en kwam richting de kant. Net voor het net liet hij nog 1 keer zijn krachten zien en dook voor de laatste keer in dit gevecht naar de diepte. Éénmaal boven het net was de vis kansloos en belandde uiteinelijk op de onthaakmat. Een mooie schub van 12 pond mocht op de foto. Nog een kus op de kop en de vis ging weer zijn vrijheid tegemoet.





Mijn neef, Niels is zijn naam, maakte zijn presentatie weer in orde en liet
vervolgens het gebeuren weer onder de kant zakken. “Zo, nog wat voer er bij en dan ben ik er weer klaar voor”. We zaten weer op onze stoelen onder de oval naar de sterren te kijken. Ongelooflijk zo veel.

Dit was helaas of eigenlijk gelukkig van korte duur want vervolgens ging mijn pieper af. Ik pakte de hengel, zette de haak en het gevecht kon beginnen. Het was weer een felle vechter. Ik had eigenlijk niet verwacht dat we het nu al zo goed zouden doen. Twee vissen na een hele tijd daar niet meer gezeten te hebben. Ook deze vis lag na enkele minuten op de onthaakmat. Iets zwaarder was deze. 12.3 pond. “Er zit schot in de zaak” zei ik lachend. Na een foto gemaakt te hebben en de vis weer netjes terug gezet te hebben, had ik de hele boel weer in orde gemaakt en leg ook ik mijn presentatie weer onder de kant.





Misschien is het tijd om de stretcher op te zoeken. We brachten de nacht door in de haven en verdere runs bleven uit. In de ochtend werden we al vroeg gewekt. Het zou leuker zijn als ik had verteld door de kwetterende vogels maar dat is hier niet het geval. Hier wordt je gewekt door de vrachtwagens van het naast gelegen bedrijf. Effe claxoneren naar elkaar….dus……klaar wakker. “Morghu”..”morghu”. “Wat een kabaal man”zei hij. Ik lachte alleen maar. “Eitje?” vroeg ik hem. Zo begon onze ochtend in de haven. Een lekker ontbijt met, jawel, een kop koffie en de geur van diesel in deze prachtige ochtend. Wat wil je nog meer.

Plots zakte mijn waker van de hengel die een meter of 25 van de kant af lag. Heeeel langzaam. Weer pakte ik mijn hengel en zocht naar contact. Ik zette de haak en de vis draaide van mij af richting het midden. Het leek wel een zak aardappelen. Geen beweging in te krijgen. De vis bleef maar richting het midden zwemmen. Whooohohohoo, dit moet wel een dikke zijn. De bewegingen waren zo ontzettend traag. Ik veranderde de richting van mijn top helemaal naar links. De vis draaide af van het midden weer richting onze eigen kant. Alles leek wel in slow motion te gaan. Ondertussen belde Niels naar mijn vriendin om te melden dat we waarschijnlijk een hele dikke hadden weten te strikken. Inmiddels had ik de vis al 20 minuten aan de lijn en de krampen in mijn arm werden voelbaar. Kolere zeg… Ja, als je hier een redelijke vis weet te strikken dan heb je daar echt een hele kluif aan en dat bleek wel. Na veertig minuten arriveerde mijn vriendin met een wat beter fototoestel. Nog steeds bleef de vis draaien onder de kant en hadden we hem nog geen één keer mogen observeren. Hij bleef zo diep zitten. Na een dik uur kwam de vis eindelijk naar boven. “Een schub”riep Niels. Wat een bak zeg. Die gaat wel richting de 30. Eindelijk lag hij in het net. Jongens wat was dat kikken zeg. Wat een gevecht. Even had ik het idee dat ik hem er niet uit zou krijgen.
Als een klein kind stond ik te stuiteren aan de kant. Snel op de mat en wegen. De naald bleef op 16,2 kg staan. Toch ook maar op de digitale weger gehangen en ook hier gaf hij 16,3 kg aan. “16 kg”riepen we in koor. Na nog meer geluiden uitgekraamd te hebben van blijdschap, ging deze prachtige vis op de foto en door terug de haven weer in.

Wie had dat ooit kunnen bedenken. Na een tijd van weggeweest deze prachtige vissen als resultaat. Die bollen van Flevobaits in combinatie met de kennis die ik al had van dit water heeft tot deze resultaten geleid. We komen zeker nog een keer terug. Dit hadden we besloten toen we afscheid van elkaar namen onder het genot van een biertje. Want die hadden we wel verdiend.

Arie…..Bedankt.

Rolff van Ewijk