Karpervisserspraat, een taal, dé taal die alleen de karpervisser beheerst. De taal die slechts gesproken wordt door een select aantal mensen op deze aardbol. Een groep mensen die zonder twijfel dingen meemaken die een 'normaal' persoon nooit zou ervaren. Een groep mensen die kan genieten van de kleine dingen die het leven en de natuur te bieden heeft. Zoals bijvoorbeeld een plant, dier of een simpele zonsondergang. Wat ik teruglas in het werk van Alijn Danau is voor mij een ideale definitie van wat ons (karper)vissers drijft: